REKLAMA

Koncepcja PNF

Filozofia PNF:

  • pozytywne nastawienie do P i jego problemu
  • globalna obserwacja P – nie zależnie od miejsca uszkodzenia
  • intensywny trening (nie pod względnym wydolności) sumowanie bodźców, irradjacja
  • mobilizacja rezerw (częsta zmiana pozycji wyjściowych, zmiana normalnej kolejności ruchu, zadania domowe) –bez nich nie ma szans na poprawę.
  • Myślenie funkcjonalne(czynności życia codziennego)
  • Uzyskanie odpowiedzi na każdy bodziec
  • Bezbolesna praca z P.

Opór manualny- przez chwyt lumbrikalny

(bodziec proprioreceptywny)

  • torowanie napięcia mięśniowego
  • poprawa koordynacji
  • rozluźnienie mięśni antagonistycznych
  • wzmocnienie m. agonistycznych
  • musi być optymalny.
  • poprawa czucia ruchu
  • osiągnięcie odpowiedniej irradiacji

Optymalny opór:

  • wpływa na poprawę czucia ruchu
  • na napięcie i siłę mięśniową
  • na rozluźnienie niektórych mięśni
  • poprawa kontroli motorycznej (poprawa koordynacji pomiędzy mięśniami).

Stretch- impuls pobudzający rozciągnięty

mięsień do skurczu lub stymulujący napięty mięsień do intensywnego skurczu.
a) stymulus- rozciągnięcie grup mięśniowych przed ruchem (daje gotowość do ruchu)
b) reflex stretch- szybkie pociągnięcie
c) restretch- stymulacja mięśnia, który już pracuje (stretch podczas wykonywanego ruchu).

Trakcja (oddalenie powierzchni stawowych):

  • pobudza receptory okołostawowe
  • zmniejsza ból stawowy podczas ruchu.
  • torowanie wykonywania ruchu
  • rozciąganie m. W celu przygotowania ich do napięcia i skurczu

Irradiacja (wzmocnienie):to pobudzenia, reakcji, przepływu impulsów pod wpływem stymulacji wyzwolonej optymalnym oporem.

I. zależy od: cech osobniczych, motywacji, oporu, pozycji wyjściowej, cech fizycznych, brak dolegliwości bólowych.
cel: pobudzanie i obniżenie napięcia mięśniowego i aktywizowanie odcinka ciała przez pewien ruch

Aproksymacja (dociśnięcie powierzchni stawowych):

  • szybka- pobudza, krótki impuls stos.
  • W celu osiągnięcia odruchowej
  • odpowiedzi stabilizującej, stos. Np. nauka fazy podporowej.
  • wolna- zwiększa napięcie mięśniowe (stosuje się w
  • późniejszych etapach, np. Przy nauce chodu).

Normalna kolejność ruchu:

  • optymalna koordynacja ruchu
  • ekonomiczna nauka chodu
  • od dystalnych do proksymalnych.

Zmiana normalnej kolejności ruchu:

  • u pacjentów neurologicznych (np. porażenie wiotkie )
  • od proksymalnych do dystalnych
  • umożliwia mobilizację pacjenta
  • poprzez oporowanie izometryczne mięśni możemy kończynę zatrzymać w odpowiednim wzorcu
  • przy porażeniach wiotkich

wystrzegamy się trakcji, bo nie ma bariery mięśniowej, wtedy wykorzystujemy aproksymację.

Chwyt lumbrikalny: BODźCE MANUALNE

  • pobudza odpowiednie obszary skóry (pobudzenia eksteroceptywne) torowanie kierunku ruchu (w odniesieniu do rotacji).
  • Ruch pewny bezbolesny
  • Umożliwia trójpłaszczyznową pracę z oporem
  • Dopasowanie chwytu do kształtu stymulowanego odcinka ciała Zapewnia zabezpieczenie s. Ręki T.

Body mechanik:

  • optymalna współpraca terapeuty z pacjentem
  • ciało terapeuty ustawione w tej  samej płaszczyźnie diagonalnej, co wzorzec ruchu wykonywany przez pacjenta
    • lepsza koordynacja ruchów między terapeutą i pacjentem
    • ułatwia zachowanie kierunku ruchu
    • optymalne dozowanie oporu w całym zakresie ruchu
  • prawidłowa pozycja pozwala na zabezpieczenie terapeuty przed niepożądanymi przeciążeniami.

Kontakt wizualny:

  • ułatwia prawidłową współpracę  między terapeutą a pacjentem
  • możliwość optymalnego dozowania oporu przez terapeutę oraz kontrolowania irradiacji
  • pacjent samodzielnie kontroluje i koryguje swoją pozycję i ruch
  • bodźce: telereceptory- pobudzają wykonywane ruchy.

Kontakt werbalny:

komenda krótka i zrozumiała dla pacjenta. komendy „pchać”, „ciągnąć” wskazują kierunek ruchu lub dotyczą skurczu izometrycznego bodźce: telereceptory- pobudzają wykonywane ruchy.

Sumowanie bodźców: cel: pobudzanie i obniżanie napięcia mm.

  • czasowe- długie działanie bodźców w czasie
  • przestrzenne- różnymi kanałami ciała(wzrok, słuch, kinestatycznym) przepływają do CUN inf. O torowanym ruchu.

Faza kontroli motorycznej: mobilność- ogólny zestaw cech warunkujących możliwości osiągnięcia pozycji

  • stabilność- utrzymanie osiągniętej pozycji- złożona forma kontroli motorycznej mobilność na stabilność(koordynacja)
  • zręczność- utrzymanie fazy trzeciej przez naprzemienność

Wzorce ruchowe:

  • utarte, automatyczne, kompleksowe ruchy o przebiegu diagonalnym, trójpłaszczyznowe
  • zapis zgodnie z SFTR

Techniki agonistyczne:

rytmiczne zapoczątkowanie ruchu kombinacja ruchów izotonicznych odtwarzanie ruchu
techniki wykorzystujące zasadę główną Stretch:

  • - ponawialny stretch na początku ruchu
  • -ponawialny stretch w czasie ruchu

Techniki antagonistyczne: dynamiczna zwrotność ciągła stabilizacja zwrotna

  • rytmiczna stabilizacja

Techniki rozluźniające:

  • trzymaj - rozluźnij(hold-relax)- technika rozluźniająca, wykorzystująca statyczną pracę mm. przykurczonych, bolesnych lub osłabionych z wyboru stosowania u P bólowych.
  • napnij – rozluźnij (contract- relax)

Bodźce wzrokowe:

  • aktywizują motorykę dowolną
  • są niezbędne podczas nauki nowego ruchu
  • cele: kontrola i korekcja, wyzwolenie
  • większej siły skurczu, zwiększa aktywność mm. Tułowia w wyniku ruchów głowy będących skutkiem wodzenia wzrokiem,

Techniki stosowane w koncepcji PNF Cele: torowanie funkcjonalnego ruchu, wzmocnienie mm., regulacja napięcia mm., rozluźnienie mm., zwiększenie zakresu ruchu, redukcja bólu,

Masz ciekawy materiał który mógłby być opublikowny na naszej stronie? Przeslij go do nas!

Widzisz błąd? Prosimy daj nam znać: [email protected]

Podoba Ci się nasz artykuł? Pokaż go znajomym: